Mozaika Popkultury

Oryginalny post:  https://fsgk.pl/wordpress/2018/09/dziwna-planeta-i-bardzo-dziwny-swiat/ Porządkując ostatnio półki, by znaleźć trochę miejsca na nowe książki, natknęłam się na kilka ciekawych znalezisk. Jednym z nich była mała, pożółkła książeczka pt. “Bardzo dziwny świat”. Jak się okazało, ta licząca 164 strony antologia zawiera sześć opowiadań science-fiction, które pochłonęłam w jeden wieczór. Od razu na myśl przyszła mi “Dziwna planeta”, którą otrzymałam od forumowego kolegi Bombacjusza na Dniach Fantastyki 2017 (jeszcze raz dziękuję!). Choć oba zbiory dzieli ponad 30 lat od daty wydania, pomyślałam sobie, że warto napisać kilka słów o rosyjskim sf. Co prawda, żaden ze mnie specjalista od fantastyki naukowej – wszak dotychczas uważałam 90% powieści i opowiadań z tego gatunku za smutne wędrówki w kosmos – ale z przyjemnością odkrywam na nowo opowieści o kosmitach, podróżach międzygwiezdnych, niezwykłych cywilizacjach i wynalazkach. Być może w przeszłości po prostu nie trafiała...

Oryginalny post:  https://fsgk.pl/wordpress/2018/09/nightflyers-george-r-r-martin/ Nowela “Nightflyers” została opublikowana w 1980 roku w “Analogu” i jej objętość oscylowała w granicach 23 tys. słów. Rok później GRRM rozszerzył opowiadanie do 30 tys. słów (dopisał m.in. imiona postaci drugoplanowych) i wersja long “Nightflyers” ujrzała światło dzienne w serii Binary Star. Połączenie horroru i science-fiction przyniosło George’owi wygraną pod postacią Nagrody Locusa, pierwsze miejsce w plebiscycie czytelników “Analoga” oraz nominację do nagrody Hugo. W 1983 r. nowela wygrała Nagrodę Seiun, japoński odpowiednik Locusa. Cztery lata później powstał bardzo zły film “Nocni wędrowcy”, w którym dokonano (dosłownie) wybielenia jednej z głównych postaci oraz nadano bohaterom imiona zupełnie inne niż te występujące w opowiadaniu GRRM-a. Film był tak beznadziejny, że reżyser wycofał swoje nazwisko. Można w nim rozpoznać spore kawałki mojej opowieści, ale najstraszniejszy fragment z jakiegoś p...

Oryginalny post:  https://fsgk.pl/wordpress/2018/09/fantastyczne-duety-zza-buga/ Wielkimi krokami zbliża się jesień, zmrok zapada coraz wcześniej i wkrótce nastanie czas wieczornego relaksu przy książkach, najlepiej z ciepłym napojem i czworonogiem pod kocykiem. Poszukiwaczom odprężającej lektury chciałabym przedstawić dwie pozycje wydane w zeszłym roku nakładem wydawnictwa Papierowy Księżyc. Są to interesujące przykłady duetów autorów zza Buga, którzy spróbowali po raz pierwszy w swojej karierze napisać książki we współpracy z innym twórcą. Fantasy wydawane po upadku ZSRR u naszych wschodnich sąsiadów cechuje się kilkoma trendami związanymi z ogromnym napływem zachodniej fantastyki. Początkowo twórcy starali się podporządkować bijącym rekordy popularności schematom z rodzaju “smoki, elfy, krasnoludy”, ale po przesyceniu rynku i kolejnych wznowieniach “Wiedźmina” autorzy doszli do wniosku (podobnie jak miało to miejsce u nas), że czas znaleźć swoją drogę, niszę i inspirację, by two...

Oryginalny post:  https://fsgk.pl/2018/09/czekamy-na-wichry-zimy-1-arianne-i/ Wersja oryginalna: klik Fanowskie tłumaczenie: klik Uwaga! w tekście występują spoilery związane z dotychczas opublikowanymi bądź odczytanymi rozdziałami z “Wichrów Zimy”! Czytacie na własną odpowiedzialność. Dzięki POV-om dornijskim z “Uczty dla Wron” oraz “Tańca ze Smokami” poznaliśmy najbliższą rodzinę Oberyna Martella: jego brata księcia Dorne, bękarcie córki oraz bratanicę księżniczkę Arianne. Quentyn, starszy z synów Dorana, wyruszył na wschód, by zdobyć rękę Daenerys Targaryen i jej smoki. Bohaterowie z Dorne stoją w obliczu kolejnej wojny w Westeros: w Krainach Burzy wylądowała Złota Kompania wraz z Młodym Gryfem – człowiekiem podającym się za cudem ocalałego Aegona Targaryena, syna Rhaegara i Elii Martell. Doran nie ma wyjścia i musi posłać swoją córkę jako emisariusza do smoczego księcia. Żmijowe Bękarcice zostają wysłane z sekretnymi misjami: Obara będzie polować na Darkstara, Nymeria zajmie mi...

Oryginalny post:  https://fsgk.pl/2018/08/szalone-teorie-zagadka-kamieni-szlachetnych-czesc-2-onyks/ Klejnoty występowały jako amulety, środki lecznicze, związane były z porą roku i dnia, położeniem gwiazd i planet, z chwałą i potęgą bóstwa (np. z założeniem Nowego Jeruzalem, ze starotestamentowymi wizjami), ze wschodem słońca (stąd określane są często jako orientalne, mimo że pochodzić mogą skądinąd); były skarbami strzeżonymi przez chtoniczne potwory (np. smoki); wiążą się ze światłem (o niektórych, jak rubin, granat, sądzono, że świecą w ciemności), z odsłanianiem ukrytych prawd, z wieszczeniem, z mrokami Hadesu, sprowadzaniem deszczu (podobieństwo do kropli deszczu lub rosy), zwane „ziemskimi gwiazdami” jako odbicie niebiańskiego światła na Ziemi. – Władysław Kopaliński „Słownik symboli” – W 1. części omówiliśmy 95 % przypadków, w których bohaterowie mają styczność z szafirami i w moim przekonaniu postaci te albo skrywają tajemnice, albo ich przeszłość bądź przyszłość związana ...

Oryginalny post:  https://fsgk.pl/2018/08/szalone-teorie-zagadka-kamieni-szlachetnych-czesc-1-szafir/ Chyba żadnego czytelnika Szalonych Teorii nie trzeba przekonywać, że pewne pokarmy i trunki, którymi raczą się bohaterowie Pieśni Lodu i Ognia, mają symboliczne znaczenie. I tak np. złote arborskie wiąże się z kłamstwami, a czerwone z niebezpieczeństwami. Gdy na horyzoncie pojawia się dzik – dojdzie do zmiany władzy. Za wszelką cenę unikamy brzoskwiń (złudne poczucie bezpieczeństwa) czy śliwek (ktoś knuje podstęp). Czy inne przedmioty także mają swoje ukryte właściwości? Jak najbardziej! Niniejszym rozpoczynamy długi, ale mam nadzieję owocny cykl analiz poświęconych kamieniom szlachetnym w Pieśni Lodu i Ognia. Postaram się, aby nowy odcinek pojawiał się co dwa tygodnie, na przemian z innymi Szalonymi Teoriami (lub odcinkami Historii Lodu i Ognia). Sądzę, że gdy seria się zakończy, wszyscy będziemy bogatsi o wiedzę porównywalną z tą, jaką wynieśliśmy z lektury tekstów o symbolice po...

Oryginalny post:  https://fsgk.pl/wordpress/2018/08/historia-lodu-i-ognia-pentos/ Wolne Miasto Pentos zostało założone przez Valyrian jako placówka handlowa. Osadnicy byli kupcami, żeglarzami oraz rolnikami i chętnie mieszali swą krew z tubylcami. Podporządkowali sobie obszary dawnego Andalos – od Małej Rhoyne i Aksamitnych Wzgórz aż do morza. Niegdyś w mieście władał szlachetnie urodzony książę, obecnie Pentos zarządzane jest przez radę magistrów. Władza księcia ma czysto ceremonialny charakter, przewodniczy on ucztom, co rok rozprawicza dziewicę morza i dziewicę pól. Rytuał ten ma zapewnić miastu dobrobyt na lądzie i na morzu. W przypadku klęski głodu bądź przegranej wojny książę składany jest w ofierze bogom. Stara legenda opowiadana w Pentos mówi, że Andalowie zabili łabędziewy wabiące wędrowców pośród Aksamitnych Wzgórz, położonych na wschód od Wolnego Miasta. Andalami władał wówczas bohater zwany przez pentoshijskich minstreli Hukkiem. Ponoć to właśnie on zabił siedem łabędzi...