streszczenie "Synów Smoka"

oryginalny post: https://ogienilod.pl/viewtopic.php?f=35&t=5125&p=143202#p143202

Uskrobałam streszczenie. Mam nadzieję, że błędów większych nie popełniłam ;) jak coś zauważycie to proszę o info. Zaznaczę, że nie sprawdzałam wszystkich nazwisk i mogą pojawić się rozbieżności ze ŚLiO, aczkolwiek na pierwszy rzut oka ich nie widzę.

Edit. poprawiłam 2 z 20. Dzięki Nettles 

SYNOWIE SMOKA

Nowela z antologii „Księga Mieczy” opowiadająca o synach Aegona I Targaryena.

Opowiadanie rozpoczyna się wstępem o żonach i siostrach Zdobywcy, które dały królowi synów. Aenys urodził się pierwszy, w 7 roku od Podboju, był słabowitym dzieckiem i na dworze plotkowano jakoby był bękartem jednego z faworytów, którymi otaczała się Rhaenys. Książę zaczął rozwijać się od momentu, gdy dostał Żywe Srebro, bestię zrodzoną na Smoczej Skale. Po śmierci Rhaenys w Dorne Aenys nie chciał jeść i zapomniał jak chodzić. Plotki wypełniły dwór w Królewskiej Przystani, a wielu lordów sprowadzało swoje córki jako kandydatki na żony dla Aegona, gdyż Visenya nie urodziła dotąd dziecka.

Maegor przyszedł na świat w 12 roku od Podboju i był dwukrotnie większy niż jego starszy brat po narodzinach. Bracia nie byli blisko ze sobą. Król zabierał ze sobą Aenysa, gdy wybierał się w podróż po Westeros, a Maegor pozostawał z matką. Gdy Aegon wracał do swojego fortu w stolicy, Visenya zabierała syna na Smoczą Skałę. Powiadają, że w wieku trzech lat matka włożyła do rąk Maegora miecz i pierwsze co z nim zrobił, to zabił kota. Pierwszym nauczycielem walk księcia został ser Gawen Corbray, najniebezpieczniejszy wojownik w Siedmiu Królestwach.

Aenys ćwiczył pod okiem Gwardzistów i pana ojca. Był pilnym uczniem, jednak nie tak gwałtownym jak brat, a król Aegon od czasu do czasu wkładał w jego ręce Blackfyre. Książę posiadał za to talent do śpiewu. Podobnie jak jego matka, był inteligenty i czarujący, łatwo zyskiwał przyjaciół. Uwielbiał przejażdżki, a jego ukochanym wierzchowcem był smok.

Maegor nie darzył zwierząt sympatią, był okrutny wobec służby. Książę miał towarzyszy, ale niewielu przyjaciół. Łatwo wpadał w gniew i nie wybaczał szybko zniewag. W wieku ośmiu lat z łatwością pokonywał starszych o pięć lat giermków, w wieku dwunastu lat pokonał nauczyciela walki. Na trzynaste urodziny Visenya podarowała synowi Mroczną Siostrę.

W 22 roku od Podboju Aenys poślubił Alyssę Velaryon, córkę Lorda Przypływów. Matka króla Aegona I również pochodziła z tego rodu. W następnym roku Alyssa powiła Rhaenę. Visenya zaproponowała małżeństwo pomiędzy jej synem a córką Aenysa. Gdy Wielki Septon usłyszał o tych planach, natychmiast wysłał kruka do króla Aegona z ostrzeżeniem, iż Wiara nie zaakceptuje tego związku. Zaproponował swoją siostrzenicę, córkę lorda Hightowera, na narzeczoną dla Maegora. W 25 roku od Podboju syn Visenyi poślubił Ceryse Hightower w Gwiezdnym Sepcie Starego Miasta. Maegor przechwalał się, że skonsumował małżeństwo 12 razy w ciągu nocy ze starszą o 10 lat panią żoną. Jednak nie udało im się spłodzić potomka, tymczasem w następnym roku Alyssa Velaryon powiła Aegona. Trzy lata później na świat przyszedł Viserys, w 34 roku od Podboju Jaehaerys (późniejszy długoletni władca Westeros), a w 36 roku Alysanne (żona Starego Króla). Tymczasem Ceryse nadal nie zdołała zajść w ciążę.

W 28 roku od Podboju Maegor wysadził z siodła trzech Gwardzistów Królewskich na wielkim turnieju w Riverrun. W walce zbiorowej nikt nie zdołał mu się oprzeć. W wieku szesnastu lat został pasowany Blackfyrem przez ojca. Wraz z Osmundem Strongiem i Aethanem Velaryonem walczyli na Stopniach przeciwko lyseńskiemu królowi piratów, Sargoso Saanowi. W 31 roku wyśledził i pokonał rycerza bandytę zwanego Olbrzymem znad Tridentu. Nadal jednak nie został smoczym jeźdźcem. Oferowano mu sześć smoków, które wykluły się na Smoczej Skale podczas panowania Aegona, ale odmawiał.

Pod koniec rządów Zdobywca poleciał na Balerionie do Słonecznej Włóczni, gdzie świętowano dziesięciolecie zawarcia pokojowych stosunków. Królowi towarzyszył Aenys na Żywym Srebrze, a Maegor pozostał na Smoczej Skale. W 35 roku Aegon przeniósł się z dworem na Smoczą Skałę, a w stolicy rozebrano Aegonfort i rozpoczęto budowę kamiennego zamku godnego króla. Nadzór nad konstrukcją Czerwonej Twierdzy powierzono namiestnikowi Alynowi Stokeworthowi i królowej Visenyi.

Aegon zmarł w 37 roku od Podboju na Smoczej Skale, gdy pokazywał wnukom (Aegonowi i Viserysowi) na Malowanym Stole szczegóły kampanii wojennej sprzed 40 lat. Przed spaleniem szczątków ojca Maegor wygłosił mowę pogrzebową. Króla zakuto w zbroję, a w jego dłoniach złożono Blackfyre. Vhagar podpaliła stos pogrzebowy, a z popiołów Aenys wydobył valyriański miecz ojca, ciemniejszy, ale nieuszkodzony. Na głowę Aenysa włożono koronę Zdobywcy i maester Gawen ogłosił go królem. Zebrani na Smoczej Skale lordowie i rycerze złożyli mu hołd, podobnie jak Maegor. Aenys postawił brata na nogi, ofiarował mu Blackfyre i zaproponował wspólne rządy nad Westeros.

Aenys i jego rodzina pożeglowali do Królewskiej Przystani, gdzie tysiące prostaczków widziało jak zajął miejsce na Żelaznym Tronie. Później król z żoną i dziećmi rozpoczął podróż do Starego Miasta, by otrzymać błogosławieństwo Wielkiego Septona. Po drodze zatrzymali się w Riverrun, Lannisporcie i Wysogrodzie. Wielki Septon namaścił króla i sprezentował Aenysowi nową koronę z żółtego złota z twarzami Siedmiu inkrustowanymi w nefrycie i perłach.

Szeptano, że to Maegor powinien zasiąść na tronie ojca, gdyż był zaciekłym wojownikiem, a świeżo scalone Westeros potrzebowało silnej ręki. Aenysa zwano marzycielem i wkrótce jego władza miała zostać podważona. Synowie lordów pokonanych podczas Podboju rośli w siłę i niepokój szerzył się we wszystkich Siedmiu Królestwach, które przez setki lat obywały się bez praw narzucanych przez Żelazny Tron. Pierwsze ognisko konfliktu narodziło się w Harrenhal.

Po eliminacji rodu Hoare’ów przez ogień Baleriona Czarnego Strachu, zamek przypadł Quentonowi Qoherysowi, staremu nauczycielowi walki króla Aegona. Jego wnuk, Gargon Gość był znany w swojej domenie z obecności na każdym weselu, gdzie korzystał z prawa pierwszej nocy. Gdy król Aenys przebywał w Riverrun, ojciec jednej z dziewcząt rozdziewiczonych przez Gargona wpuścił do Harrenhal Harrena Czerwonego, bandytę podającego się za ocalałego potomka rodu Hoare’ów. Gargona wykastrowano w bożym gaju, kilku jego lojalnych zbrojnych zabito, ale pozostali przyłączyli się do nowego Króla Rzek.

Gdy wieści dotarły do Riverrun, lord Tully poradził królowi, by dosiadł Żywego Srebra i urządził Harrenowi Czerwonemu ognisko na wzór tego, które urządził Aegon Zdobywca przed laty. Aenys odmówił i kazał zwołać chorągwie dorzecza. Tylko tysiąc ludzi stawiło się na wezwanie i gdy dotarli do Harrenhal, zastali zamek opuszczony. Król Rzek schronił się w lasach. Gdy Aenys wrócił do stolicy, Ronnel Arryn uwięził swojego brata i ogłosił się Królem Góry i Doliny. Na Żelaznych Wyspach z morza wyłonił się kapłan-król i ogłosił Lodosem Podwójnie Utopionym, synem Utopionego Boga powracającym z wizyty u ojca.

W Czerwonych Górach Dorne Sępi Król wezwał prawdziwych Dornijczyków do zemsty za krzywdy wyrządzone podczas Podboju. Księżna Deria potępiła Sępa i ogłosiła, że lojalni Dornijczycy pragną tylko pokoju. Tysiące dołączyło do Sępiego Króla zmierzającego kozimi górskimi dróżkami do Reach. Lord Harmon Dondarrion napisał do króla Aenysa, że Sępi Król jest na wpół obłąkany, a jego nieokrzesana tłuszcza pachnie tak intensywnie, że czuć ją z odległości 50 lig lądowych. Niedługo po tym liście Blackheaven zdobyto i spalono, a Sępi Król osobiście odciął nos lorda Dondarriona.

Aenys zdawał sobie sprawę, że wszystkie te bunty trzeba ugasić, ale nie mógł się zdecydować, od którego zacząć. Wielki maester Gawen napisał, że król nie mógł zrozumieć podłoża konfliktów - uważał, że prostaczkowie go kochali. Chciał sprowadzić na dwór Harrena Czerwonego i lorda Arryna, żeby wysłuchać ich zażaleń, dlatego odesłał na Smoczą Skałę panią żonę z dziećmi, a Alyna Stokewortha planował wysłać z flotą do Doliny, jednak wkrótce zmienił zdanie i wysłał go z setką mieczy z zadaniem schwytania Harrena. Tymczasem lordowie wyruszyli w pole – jedni samodzielnie, inni z polecenia królowej wdowy Visenyi.

Roycowie oblegli Orle Gniazdo, a wówczas Ronnel Arryn wyrzucił brata przez Księżycowe Drzwi. Zamek był nie do zdobycia przez armię, ale wkrótce wylądował w nim Maegor na grzbiecie Baleriona Czarnego Strachu. Zamiast stawić czoła ogniowi smoka, garnizon wyrzucił króla Ronnela przez Księżycowe Drzwi. Maegor skazał ich na śmierć – schwytani rycerze zawiśli nago na murach Orlego Gniazda. Goren Greyjoy zebrał ludzi i popłyneli na Starą Wyk i Wielką Wyk, gdzie wybili zwolenników Lodosa. Głowę Podwójnie Utopionego zamarynowano w solance i odesłano do stolicy. Zadowolony król Aenys przyznał Lordowi Kosiarzowi dowolny przywilej. Goren Greyjoy poprosił o usunięcie septonów i sept z Żelaznych Wysp. Król nie miał wyboru i zgodził się na usunięcie Wiary.

Mimo zabiegów księżnej Derii wielu Dornijczyków wspierało rebelię Sępiego Króla. Trzydzieści tysięcy zbrojnych stanowiło armię szaleńca, który podzielił zastęp na dwie części i wyruszył na Nocną Pieśń i Horn Hill, podczas gdy lord Wyl oblegał Stonehelm. Orys Baratheon, który stracił rękę przez starego lorda Wyla, rozbił Dornijczyków pod siedzibą Swannów i odciął rękę wroga w akcie zemsty, a także drugą dłoń i obie stopy. Orys zmarł podczas powrotu do Końca Burzy z powodu ran odniesionych w czasie bitwy, ale jego syn Davos mówił, że ojciec umarł z uśmiechem na ustach patrząc na dłonie i stopy wiszące w namiocie niczym sznur cebuli.

Nie mogąc zdobyć Nocnej Pieśni, Sępi Król pomaszerował na zachód. Lady Caron przyłączyła się do zastępu prowadzonego przez okaleczonego lorda Dondarriona. Tymczasem lord Samwell Tarly z Horn Hill wystawił linię kilku tysięcy rycerzy i łuczników na drodze marszu Dornijczyków. Okrutny Sam przy pomocy Jadu Serca zabijał wrogów podczas krwawej bitwy. Sępi Król miał dwa razy więcej ludzi niż połączone siły Caronów, Tarlych i Dondarrionów, ale większość z nich była niezdyscyplinowana i ich szeregi załamały się wobec atakujących rycerzy zakutych w zbroje. Dornijczycy uciekli w góry, a lordowie Pogranicza wyruszyli na Polowanie na Sępa. Okrutny Sam schwytał Sępiego Króla i wystawił go na pastwę słońca i pragnienia, związanego nago i zawieszonego pomiędzy dwoma filarami.

Harrena Czerwonego osaczono w wiosce na zachód od Oka Boga. W ostatniej walce zabił królewskiego namiestnika Alyna Stokewortha, ale zginął z ręki jego giermka Bernarra Brune’a. Wdzięczny król Aenys pasował go na rycerza, a Davosa Baratheona, Samwella Tarlyego, Beznosego Dondarriona, lady Caron, lorda Royce’a i Gorena Greyjoya obsypał złotem i zaszczytami. Największe podziękowania złożył swojemu bratu Maegorowi, który wrócił w blasku chwały do Królewskiej Przystani. Na oczach wiwatującego tłumu syn Visenyi został mianowany królewskim namiestnikiem. Jednak miłość pomiędzy Synami Smoka nie trwała długo.

Bracia różnili się od siebie. Aenys kochał swoją rodzinę i prostaczków, a w zamian pragnął tylko ich uwielbienia. Nad kopie i miecze przedkładał badania z dziedziny astronomii, alchemii, astrologii, gustował w muzyce i tańcu, nosił miękkie jedwabie i aksamity, cieszyło go towarzystwo maesterów, septonów i myślicieli. Maegor, wyższy i barczysty, nie miał cierpliwości do zamiłowań brata, ale za to kochał bitwy i turnieje. Słynął z bezwzględności wobec pokonanych wrogów. Aenys starał się wszystkich zadowolić i prowadził staranne negocjacje, podczas gdy jego brat wyrażał się ostro i bezpośrednio. Aenys ufał wszystkim i łatwo można było na niego wpłynąć, podczas gdy Maegor nie ufał nikomu i był nieustępliwy.

Pomimo różnic w charakterze Synowie Smoka rządzili zgodnie przez dwa lata. W 39 roku od Podboju królowa Alyssa powiła Vaellę, która zmarła wkrótce po narodzinach. Niedługo później Maegor zaszokował królestwo - ogłosił swoją żonę Ceryse niepłodną i wziął sobie drugą żonę, Alys z rodu Harrowayów, nowych panów Harrenhal. Ślub odbył się na Smoczej Skale, a ceremonię w obrządku Valyrian poprowadziła królowa wdowa Visenya. Małżeństwo zawarto bez zgody króla Aenysa. Wielki Septon oraz ojciec Ceryse Hightower zaprotestowali przeciwko postępkowi Maegora. Książę odpowiedział wskazując na postępowanie swojego pana ojca i dodał, że prawo Siedmiu nie dotyczy krwi Smoka. Aenys dał bratu wybór: odeśle Alys Harroway albo uda się na pięcioletnie wygnanie. W 40 roku od Podboju Maegor popłynął do Pentos, zabierając drugą żonę, smoka i miecz ojca. Aenys zażądał zwrotu Blackfyre’a, a wówczas brat zasugerował mu, by osobiście spróbował mu go odebrać.

Królewskim namiestnikiem został septon Murmison, który słynął z uzdrawiających dłoni. Król zlecił mu, by kładł je każdego wieczoru na brzuchu Ceryse Hightower, ale wkrótce zmęczona tym rytuałem żona Maegora przeniosła się do Starego Miasta. Wielki Septon kontynuował swoje przemówienia przeciwko Aenysowi i wkrótce całe królestwo mówiło o słabości króla: „Jak może rządzić Siedmioma Królestwami, skoro nie potrafi zapanować nad własnym bratem?”

Aenys pozostawał nieświadomy niezadowolenia narastającego w Westeros. Skupił się na budowie Czerwonej Twierdzy, która miała być piękniejsza niż Smocza Skała i Harrenhal. W 41 roku od Podboju król popełnił katastrofalny błąd – z jego polecenia piętnastoletni książę Aegon, następca Żelaznego Tronu, poślubił swoją osiemnastoletnią siostrę Rhaenę. Z Gwiezdnego Septu napłynęły słowa wygłoszone przez Wielkiego Septona – potępił małżeństwo dzieci króla i dodał, że potomstwo z kazirodczego związku zostanie ogłoszone „paskudztwem w oczach bogów i ludzi”. W dniu ślubu Aegona i Rhaeny ulice przed Septem Pamięci na Wzgórzu Rhaenys wypełniały zastępy Synów Wojownika obserwujących gości. Podczas uczty weselnej król Aenys przyznał synowi tytuł księcia Smoczej Skały, co wywołało gniew Visenyi, która odeszła od stołu bez królewskiego pozwolenia. Tej nocy wróciła na Vhagar na Smoczą Skałę.

Aenys nie rozumiał, w jakim stopniu zwrócił Westeros przeciw sobie. By odzyskać miłość prostaczków wysłał Aegona z Rhaeną na królewski objazd – ale gdziekolwiek się pojawili, drwiono z nich. Septona Murmisona wykluczono z Wiary za przeprowadzenie zaślubin dzieci króla. Aenys napisał list do Wielkiego Septona z opisem tradycji małżeńskiej Valyrii. W odpowiedzi ogłoszono go „Królem Paskudztwem”, tyranem bez praw do tronu. Septona Murmisona poćwiartowano toporami na ulicach stolicy. Synowie Wojownika ufortyfikowali się na Wzgórzu Rhaenys, zmieniając Sept Pamięci w cytadelę. Ponieważ Czerwona Twierdza pozostawała nieukończona, a siedziba na Wzgórzu Visenyi była łatwa do zdobycia, Aenys zdecydował o przenosinach żony i dzieci na Smoczą Skałę. Trzy dni po ich wypłynięciu Bracia Ubodzy włamali się do komnat króla na Wzgórzu Visenyi. Interwencja ser Raymonta Baratheona z Gwardii Królewskiej ocaliła życie władcy.

Na Smoczej Skale Visenya zaproponowała siostrzeńcowi, by spalił przy pomocy Żywego Srebra Gwiezdny Sept albo pozwolił jej polecieć na Vhagar i zniszczyć jego wrogów. Nazwała go słabeuszem i głupcem. Aenys rozkazał zamknąć królową wdowę w jej komnatach w Morskiej Wieży. Pod koniec 41 roku dziesiątki wróbli powstało przeciwko królowi - uznawali siebie za żołnierzy Wiary walczących w świętej wojnie przeciwko tyranii. Pobożni lordowie Siedmiu Królestw przysięgali wierność Gwiezdnemu Septowi. Synowie Wojownika kontrolowali Królewską Przystań i budowę Czerwonej Twierdzy. Tysiące Braci Ubogich zajęło gościńce i zmuszało podróżnych do deklaracji „po stronie bogów albo plugastwa”. Książę Aegon i jego żona Rhaena zostali oblężeni w Crakehall. Do Starego Miasta wysłano negocjatora z Żelaznego Banku w odpowiedzi na list lorda Hightowera, który nazwał Wielkiego Septona „prawdziwym królem Westeros we wszystkim oprócz nazwy”.

Złożony chorobą Aenys pozostawał na Smoczej Skale. Choć miał 36 lat, wyglądał jak starzec po sześćdziesiątce. Gdy zabiegi wielkiego maestera Gawena nie przynosiły efektów, królem zajęła się Visenya. Przez pewien czas jego stan zdrowia uległ polepszeniu, ale po otrzymaniu wiadomości o oblężeniu dzieci w Crakehall, Aenys poczuł się gorzej i zmarł trzy dni później. Spalono go na zamkowym dziedzińcu w obecności rodziny (królowa Alyssa odśpiewała pieśń pogrzebową). Visenya była nieobecna – poleciała na drugi brzeg wąskiego morza, by sprowadzić Maegora. Książę zatrzymał się na Smoczej Skale, by przywdziać koronę ojca (Aenys nosił sprezentowaną mu przez Wielkiego Septona koronę z ornamentami Siedmiu). Diadem z rubinami włożyła na głowę króla Visenya. Lordowie i rycerze złożyli hołd Maegorowi. Jedynie wielki maester Gawen zaprotestował, wskazując jako dziedzica tronu księcia Aegona. Maegor ściął maestera przy pomocy Blackfyre’a. Królowa Alyssa była nieobecna - zabrała dzieci do Driftmarku tuż po pogrzebie męża.

Następnego dnia Balerion i Vhagar wylądowały w stolicy. Setki ludzi próbowało uciec, ale bramy miasta były zamknięte. Synowie Wojownika ufortyfikowani na Wzgórzu Rhaenys kontrolowali Królewską Przystań. Maegor i Visenya zwołali wiernych ludzi na Wzgórze Visenyi. Tysiące dołączyło do nich, a wówczas królowa wdowa powiedziała – jej syn, prawowity władca Siedmiu Królestw, dowiedzie swoich racji zwyciężając. 700 rycerzami Wiary dowodził ser Damon Morrigen. Maegor zaproponował mu pojedynek, a wówczas Damon Pobożny zasugerował Próbę Siedmiu. Królowi niełatwo było znaleźć chętnych do walki – siła Synów Wojownika była powszechnie znana. W końcu wystąpił zbrojny zwany Dickiem Beanem. Wkrótce dołączył do niego Bernarr Brune, Bramm z Blackhull, Rayford Rosby, Guy Obżartus Lothston i Lucifer Massey, lord Stonedance. Przeciw nim stanęli pobożni: Damon Morrigen, Lyle Bracken, Harys Horpe, Aegon Ambrose, Dickon Flowers (bękart z Beesbury), Willam Wędrowiec i Garibald z Siedmiu Gwiazd, rycerz-septon, który podobno śpiewał peany w czasie walki.

Walka była zaciekła. Wkrótce na placu boju ostali się król Maegor oraz Damon Pobożny i Willam Wędrowiec. Maegor powalił wrogów, ale otrzymał cios w hełm, który pozbawił go przytomności. Wielu sądziło, że nie żyje, ale Visenya usunęła pęknięty hełm i zawołała: „król oddycha; król żyje”. Zwycięstwo przypadło Targaryenowi. Królowa rozkazała przenieść Maegora do maesterów. Gdy znoszono go ze wzgórza, setki Synów Wojownika klękało w akcie poddaństwa. Visenya rozkazała im wrócić do Septu Pamięci na Wzgórzu Rhaenys.

Maegor był nieprzytomny przez dwadzieścia siedem dni. Maesterowie próbowali różnych mikstur, a septonowie modlitw. W Sepcie Pamięci Synowie Wojownika debatowali nad swoim losem; część uważała, że nie mają wyboru i muszą zaakceptować króla; pozostali twierdzili, iż obowiązuje ich przysięga wobec Wielkiego Septona. Gdy Gwardia Królewska przybyła ze Smoczej Skały na rozkaz Visenyi objęła władzę nad tysiącami targaryeńskich lojalistów w stolicy i otoczyli Wzgórze Rhaenys. Tymczasem w Driftmarku królowa Alyssa ogłosiła swojego syna Aegona królem. W Cytadeli Starego Miasta trwały wybory nowego wielkiego maesterta. Tysiące Braci Ubogich kierowało się do Królewskiej Przystani. Gdy pospólstwo odstąpiło od oblężenia Crakehall, Aegon i Rhaena zbiegli do Casterly Rock. Lady Jocasta Lannister odkryła, że Rhaena jest w ciąży.

Dwudziestego ósmego dnia do stolicy zawinął statek z Pentos, na pokładzie którego przybyła Alys Harroway z 600 najemnikami i Tyanną z Wieży. Podobno Tyanna była nieślubną córką jednego z magistrów, konkubiną króla i królowej, tancerką, czarodziejką i trucicielką. Visenya odesłała maesterów i powierzyła syna opiece Tyanny. Następnego dnia o wschodzie słońca król przebudził się i w towarzystwie drugiej żony oraz Pentoshijki wyszedł na mury zamkowe. Prostaczkowie wiwatowali, ale ucichli, gdy tylko Maegor dosiadł Baleriona i spalił Sept Pamięci.

Pierwszym rozporządzeniem króla był nakaz złożenia broni przez Braci Ubogich. Gdy dekret nie przyniósł efektów, Maegor rozkazał lordom zebrać wojsko i ruszyć przeciwko hordom pobożnych. Jednocześnie Wielki Septon wezwał do obrony dzieci bożych i stanięcia przeciwko „smokom, potworom i plugastwu”. Pierwszą bitwę stoczono w Kamiennym Moście. Nad rzeką Mander starło się dziewięć tysięcy Braci Ubogich pod dowództwem Wata Rębacza z sześcioma lordowskimi zastępami. Armię Wata wycięto w pień, gdyż jej trzon stanowili prostaczkowie uzbrojeni w widły i drewniane pałki. Rzeka Mander spłynęła krwią, a Kamienny Most nazywano odtąd Gorzkim Mostem. Wata Rębacza w łańcuchach przetransportowano do stolicy.

Ser Horys Hill wędrujący z Zachodu zgromadził armię trzynastu tysięcy Braci Ubogich, później dołączyli do niego Synowie Wojownika z Kamiennego Septu i rycerze oraz lordowie z Zachodu i dorzecza: Rupert Falwell, Lyonel Lorch, Alyn Terrick, Tristifer Wayn, Jon Lychester i wielu innych. Łącznie stanowili dwudziestotysięczne wojsko Wiary. Armia Maegora liczyła mniej więcej tyle samo ludzi, ale posiadała więcej koni, łuczników oraz smoka. Walka nad Wielkimi Widłami była brutalna; burza uniemożliwiała Balerionowi spalenie zastępu wroga, jednak król raz za razem zmuszał smoka do używania ognia. O zmierzchu pozostałości Braci Ubogich rozpierzchły się, a zwycięski Maegor wrócił do stolicy. Gdy dostarczono mu Wata Rębacza, osobiście odciął mu członki i rozkazał maesterom, by utrzymali pobożnego przy życiu na czas ślubu, kiedy to pojął Tyannę z Wieży jako trzecią żonę na zgliszczach Septu Pamięci. Sprzeciwił się temu maester Myles, więc Maegor ściął go Blackfyrem. Na ceremonii obecna była Alyssa Velaryon z dziećmi, która przybyła z Driftmarku po wizycie Visenyi i Vhagar.

Wielki Septon nie ustawał w krucjacie przeciwko „plugastwu”, a na Zachodzie Aegon Targaryen nie mógł liczyć na popracie Lannisterów i innych lordów, którzy bali się gniewu Maegora, a siedemnastoletniego pretendenta postrzegali jako syna słabego króla. W Casterly Rock Rhaena wydała na świat bliźniacze córki brata, Aereę i Rhaellę. Z Gwiezdnego Septu napłynęły słowa Wielkiego Septona ogłaszającego córki Aegona „plugastwem, owocem żądzy i kazirodztwa przeklętym przez bogów”.

Pod koniec roku 43 król Maegor nadzorował końcówkę prac nad Czerwoną Twierdzą. Ojciec Alys Harroway został namiestnikiem, a Tyanna z Wieży - starszą nad szeptaczami. Tymczasem w lasach i na gościńcach setki Braci Ubogich toczyły walki z królewskimi lojalistami. Jedną z przywódczyń wróbli została Poxy Jeyne Poore, która kontrolowała las pomiędzy stolicą a Końcem Burzy. Synowie Wojownika wybrali na swego kapitana ser Joffreya Doggeta, Czerwonego Psa ze Wzgórz, który planował przywrócenie chwały zakonu. W drodze z Lannisportu do Starego Miasta zebrał dwa tysiące pobożnych wojowników. Tymczasem kruki wzywały lordów do złożenia hołdu przed Żelaznym Tronem i wysłania zakładnika na królewski dwór. Wyjęte spod prawa Miecze i Gwiazdy karano śmiercią. Wielki Septon został wezwany do Czerwonej Twierdzy, by odpowiedzieć za zdradę.

W odpowiedzi Wielki Septon wezwał króla do błagania o zmiłowanie bogów. Wielu lordów nie złożyło hołdu Maegorowi. Visenya na grzbiecie Vhagar spaliła w Reach siedziby rodów: Blanetree, Terrick, Deddings, Lychester i Wayn. Maegor poleciał na Zachód, gdzie spopielił zamki Broomów, Falwellsów, Lorchesów, Myattsów i wielu innych. Na koniec zniszczył Doggettów, których syn był kapitanem Mieczy. Następnie Vhagar i Balerion skierowały się ku Staremu Miastu. Tysiące ludzi opuściło miasto, jeszcze więcej wyszło pić na ulice bądź modlić się w septach. W Cytadeli trwało Konklawe, a straż miejska szykowała się na atak smoków. Ogień na Wysokiej Wieży zapłonął upiorną zielenią – Hightowerowie wzywali swoich chorążych. Gdy Targaryenowie pojawili się nad miastem, zastali otwarte bramy miejskie. W nocy zmarł Wielki Septon, trzydziestopięcioletni człowiek znany ze swojej siły, nieustraszony, dobrego zdrowia, który niejednokrotnie pościł dzień i noc. Jego śmierć wstrząsnęła miastem. Niektórzy powiadali, że samodzielnie odebrał sobie życie, by oszczędzić miasto przed zagładą od smoczych płomieni. Inni wskazują jako zleceniodawcę brata Jego Świątobliwości, lorda Hightowera bądź ciotkę, lady Patrice Hightower. Podejrzanymi byli także arcymaesterzy z Cytadeli, którzy przez całą noc wymieniali wiadomości z Gwiezdnym Septem.

Na wieść o śmierci Wielkiego Septona lord Hightower rozkazał rozbroić i aresztować Synów Wojownika. W Gwiezdnym Sepcie odbyło się głosowanie, które wyłoniło najpobożniejszego Wiary, septona Patera – dziewięćdziesięcioletniego ślepego starca, który pobłogosławił Maegora I Targaryena na króla Andalów, Rhoynarów i Pierwszych Ludzi, Władcę i Obrońcę Siedmiu Królestw. Visenya wróciła na Smoczą Skałę, ale Maegor pozostał w Starym Mieście jeszcze przez pół roku. Synowie Wojownika dostali wybór – mogli zostać odesłani na Mur (co trzy czwarte z nich wybrało) bądź zginąć. Król Maegor osobiście ścinał Blackfyrem głowy szlachetnie urodzonych. Jedynie Martyn Hightower dostąpił łaski. Nowy Wielki Septon rozwiązał zakony Mieczy i Gwiazd, nakazując im złożenie broni w imieniu bogów. Odtąd obrońcą Wiary był Żelazny Tron. Król Maegor dał Wojownikom rok na odstąpienie od krucjaty; po upływie tego czasu obiecywał złotego smoka za głowę Miecza, a srebrnego jelenia za skalp Gwiazdy. Ceryse Hightower zgodziła się zaakceptować pozostałe żony Maegora, a w zamian przywrócono jej przywileje królewskiej małżonki. Odbyła się uczta i drugie pokładziny.

Pobyt Maegora w Starym Mieście mógłby się wydłużyć, gdyby nie roszczenia Aegona, prowadzącego przez dorzecze pięćdziesięciotysięczną armię. Przyłączyli się do niego Tarbeckowie, Piperowie, Roote’owie, Charltonowie, Freyowie, Paege’owie, Parrenowie, Westerlingowie, Corbrayowie z Doliny, Bękart z Barrowtown i czterech synów lorda Gryfiego Gniazda. Tyanna z Wieży ostrzegła męża, że Koniec Burzy, Orle Gniazdo, Winterfell i Casterly Rock pozostają w potajemnej komunikacji z królową wdową, Alyssą Velaryon. Maegor zebrał swoją armię – z Harrenhal wymaszerował lord Harroway, z Riverrun Tully, Davos Darklyn z Gwardii Królewskiej zebrał pięć tysięcy zbrojnych w Królewskiej Przystani i wymaszerował na zachód ku rebeliantom. Dołączyli do nich Rowan, Merryweather i Caswell. Wolno poruszający się zastęp Aegona został otoczony ze wszystkich stron. Lord Corbray doradzał mu atak na każdego z wrogów osobno, zanim połączą swoje siły, ale Aegon nie chciał rozpraszać wojsk i zdecydował się na marsz ku stolicy. Nad Okiem Boga armia Maegora otoczyła zastęp syna Aenysa. Młody pretendent rozkazał szarżować na ludzi Darklyna w nadziei na przedarcie się zanim pozostali wrogowie dołączą ze swoimi siłami. Aegon dosiadł Żywego Srebra, by osobiście poprowadzić atak. Wtedy pojawił się Maegor na Balerionie, czterokrotnie większym od smoka Aegona (a wcześniej Aenysa). Młody książę i jego smoka zostali zabici przez okrutnego stryja i starego smoka. Walka nad Okiem Boga była krótka i krwawa. Zginęło dwa tysiące ludzi Aegona, a tylko setka Maegora, m.in. Darklyn zabity przez Corbraya. Visenya przekonała syna do oszczędzenia lordów rebeliantów, ale stracili oni ziemie i tytuły.

Rok 44 od Podboju przyniósł królestwu pokój. Maegor bezskutecznie starał się spłodzić potomka. Polowano na Gwiazdy i Miecze, którym przewodził Joffrey Doggett polujący na lojalistów króla. Jego ofiarą padli: Morgan Hightower, lord Merryweather, syn lorda Rowana, ojciec Gwardzisty Darklyna. Visenya zapadała na zdrowiu, strzegąc na Smoczej Skale Alyssy Velaryon i jej dzieci: Jaehaerysa i Alyssane. Ich brat Viserys przebywał u boku Maegora. Tymczasem Alys Harroway zaszła w ciążę, ale poroniła. Król obejrzał potworka, który wyszedł z łona żony – chłopiec miał ogromną głowę, powykręcane kończyny i był pozbawiony oczu. Rozkazał zgładzić opiekujące się żoną septy i wielkiego maestera, oszczędzając siostry Alys. Podobno Maegor siedział na Żelaznym Tronie z głową wielkiego maestera w dłoniach, gdy Tyanna z Wieży doniosła mu o oszustwie – podczas gdy król odwiedzał ją bądź Ceryse, królewski namiestnik sprowadzał do łóżka córki mężczyzn, którzy mieli ją zapłodnić, by zyskała przewagę nad rywalkami. Maegor początkowo nie chciał uwierzyć, ale Tyanna powiedziała „pająki nie kłamią” i podała mu listę nazwisk. Podczas tortur nie przyznało się tylko dwóch z dwudziestu. Na oczach Alys zabito jej siostry, a lorda Harrowaya zrzucono z dachu Wieży Namiestnika. Jego rodzinę nadziano na szpikulce suchej fosy wraz z dwudziestoma mężczyznami wskazanymi przez Tyannę, której pozwolono na torturowanie Alys. Królowa umierała przez dwa tygodnie. Następnie jej ciało poćwiartowano na siedem części i nadziano na włócznie zatknięte nad siedmioma bramami miasta.

Maegor i jego zbrojni wyruszyli na Harrenhal zniszczyć ród Harrowayów. Garnizon otworzył bramy zamku, ale każdy mający w sobie kroplę lordowskiej krwi został zgładzony. Podobnie uczyniono w Miasteczku Lorda Harrowaya nad Tridentem. Maegor zdecydował, że Harrenhal powinno przypaść najsilniejszemu wojownikowi i dwudziestu trzech domowych rycerzy stoczyło walkę na ulicach Miasteczka. Wygrał ser Walton Towers, który zmarł od ran w ciągu dwóch tygodni; jego starszy syn objął zamek we władanie. Król przyznał osadę Altonowi Butterwellowi, a resztę ziem Harrowayów Dormandowi Darry’emu. Po powrocie do stolicy Maegor dowiedział się o śmierci matki, królowej wdowy Visenyi. Alyssa Velaryon wykradła z jej komnat Mroczną Siostrę i wraz z dziećmi opuściła Smoczą Skałę. Król rozkazał spalić ciało matki i złożyć jej prochy u boku brata i siostry. Księcia Viserysa zakuto w łańcuchy i poddano ostremu przesłuchaniu, by wydobyć informacje o miejscu pobytu królowej wdowy Alyssy. Zmarł po dziewięciu dniach tortur. Jego ciało pozostawiono przez dwa tygodnie na zamkowym dziedzińcu. Gdy Alyssa Velaryon nie pojawiła się w stolicy, król rozkazał spalić zwłoki szesnastoletniego księcia.

W 45 roku od Podboju ukończono Czerwoną Twierdzę. Przez trzy dni wszyscy robotnicy pracujący przy budowie zamku pili najlepsze wina i cieszyli się towarzystwem kobiet ze wszystkich burdeli miasta. Następnie zginęli na rozkaz króla, a ich kości złożono w zamkowych lochach, by nie zdradzili tajemnic tuneli i ukrytych przejść. Niebawem królowa Ceryse zapadła na zdrowiu. Gdy Jej Miłość znieważyła pana męża, król rozkazał wyciąć jej język. Podobno ser Owen przeciął gardło królowej. Do dziś plotki o śmierci Ceryse Hightower traktowane są przez maesterów jako oczernianie króla.

Wkrótce król rozkazał oczyścić Wzgórze Rhaenys z ruin Septu Pamięci i wybudować stajnię dla smoków, siedzisko godne Baleriona i Vhagar. Zaistniał problem ze znalezieniem murarzy i budowniczych, dlatego Maegor nakazał opróżnić królewskie lochy i więźniowie pracowali nad Smoczą Jamą pod okiem mistrzów z Myr i Volantis. Król wyruszył na południe walczyć przeciwko Braciom Ubogim; wielu z nich powiesił bądź odesłał na Mur. Poxy Jeyne Poore została zdradzona przez trzech swoich ludzi. Oskarżono ją o czary i spalono jako wiedźmę na brzegach Wendwater. Trzystu jej zwolenników wyłoniło się z królewskiego lasu, by ratować Jeyne, ale zostali wybici przez zbrojnych Maegora.

W całym królestwie prostaczkowie i lordowie byli oburzeni okrucieństwem króla. Septon Moon, wybrany przez wróble na Wielkiego Septona (podczas gdy rezydującego w Starym Mieście nazwano Wielkim Lizusem), wędrował przez Reach i dorzecze, głosząc kazania przeciwko królowi. W Złotym Zębie zbierał siły Joffrey Dogget. W 46 roku Maegor wrócił do stolicy z dwoma tysiącami czaszek, owocem rocznej kampanii wojennej. Z nastaniem nowego roku wielki maester Benifer zasugerował królowi małżeństwo z Clarisse Dayne, a lord Butterwell zaoferował rękę swojej siostry, wdowy z siedmiorgiem dzieci. Lord Celtigar, królewski namiestnik miał dwie dziewicze córki na wydaniu i proponował Maegorowi małżeństwo z obiema. Lord Velaryon doradził królowi, by posłał po Rhaenę, wdowę po księciu Aegonie – dzięki małżeństwu scali obie linie królewskiej krwi. Maegor zdecydował się na małżeństwo z kobietami, które dowiodły swej płodności.

Po śmierci męża Rhaena przefarbowała włosy rocznych córek i odesłała je do zaufanego silnego sojusznika. Sama nie miała pojęcia o miejscu pobytu dzieci. Ze względu na swojego smoka, Dreamfyre, księżniczka nie mogła przefarbować włosów i udawać septy czy dziewki służebnej. Smoczyca złożyła dwa lęgi jaj, a Rhaena dosiadała jej od dwunastego roku życia. Uciekły na Piękną Wyspę, gdzie czekały, aż Maegor pośle po nie. Po przybyciu do stolicy poznała swoje towarzyszki niedoli, które miały zostać żonami króla: lady Jeyne Westerling (która urodziła pogrobowca, syna lorda Tarbecka) oraz Elinor z rodu Costayne, rudowłosą żonę Theo Bollinga (który walczył u boku Braci Ubogich). Dziewiętnastoletnia Elinor była matką trzech synów Bollinga, pojmanego i przesłuchiwanego w związku ze spiskami Alyssy Velaryon pragnącej posadzić księcia Jaehaerysa na Żelaznym Tronie. Po siedmiodniowej żałobie Maegor pojął Elinor, Jeyne i Rhaenę za żony. Ceremonię poprowadził sam Wielki Septon, który przypłynął ze Starego Miasta (jednocześnie Septon Moon nawoływał w Kamiennym Sepcie do potępienia króla). Tyanna z Wieży sprowadziła na dwór dwie dziewczynki ze srebrnymi włosami i fioletowymi włosami i powiedziała do Rhaeny: „Byłaś głupia sądząc, że możesz je przede mną ukryć”. Wdowa po Aegonie spuściła głowę i wypowiedziała słowa przysięgi małżeńskiej, szlochając.

Aerea została ogłoszona dziedziczką Maegora dopóki jedna z Czarnych Żon nie wyda na świat męskiego potomka. Jej bliźniacza siostra została odesłana do Starego Miasta, gdzie miała zostać wychowana na septę. Jaeherys został pozbawiony wszelkich praw, a syn królowej Jeyne Westerling został mianowany lordem Tarbeck Hall i odesłany do Casterly Rock. Dwaj synowie królowej Elinor zostali wysłani do Orlego Gniazda i Wysogrodu. Pół roku po ślubie ogłoszono, że Jeyne jest przy nadziei. Wkrótce dołączyła do niej Elinor. Maegor obsypywał żony darami, a ich ojcom przyznawał ziemie i przywileje. Jeyne urodziła potworka podobnego do dziecka Alys Harroway i wkrótce po jego śmierci podążyła do grobu.

Ludzie plotkowali o przekleństwie Maegora. Król nie wierzył w klątwę i rozkazał pojmać Tyannę. W lochu Pentoshijka przyznała się do podtruwania królowych. Maegor wyciął jej serce Blackfyrem i rzucił na pożarcie psom. Niedługo Elinor zległa w połogu i wydała na świat bezokie dziecko ze skrzydełkami. Był rok 48. Zwolennicy opuszczali króla i dołączali do zastępów jego wrogów. Joffrey Doggett i lord Tully połączyli siły, a septon Moon poprowadził wiernych ku Staremu Miastu, by wymusić potępienie „króla plugastwa”. Lordowie Oakheart i Rowan dołączyli do wróbli. Lord Celtigar zrezygnował z godności królewskiego namiestnika i wrócił na Szczypcową Wyspę. W górach Dorne zbierały się armie gotowe do ataku. W Końcu Burzy lord Rogar Baratheon ogłosił Jaehaerysa Targaryena prawowitym władcą Siedmiu Królestw. Rogar został mianowany Obrońcą Królestwa oraz królewskim namiestnikiem. Setki lordów Krain Burzy połączyło siły z młodym królem dosiadającym Vermithora. Jego dwa lata młodsza siostra miała smoczycę zwaną Srebrnoskrzydłą. Wkrótce dołączyła do nich Rhaena, która wykradła Aereę oraz Blackfyre i na grzbiecie Dreamfyre uciekła z Czerwonej Twierdzy.

Maegor rozkazał wielkiemu maesterowi rozesłać kruki z rozkazami do wiernych chorążych, ale Benifer uciekł statkiem do Pentos. Król na wieść o zniknięciu dziedziczki zażądał od Starego Miasta głowy jej siostry Rhaelli, ale lord Hightower uwięził posłańca. Dwóch Gwardzistów Królewskich dołączyło do Jaehaerysa. Velaryonowie, Tyrellowie, Hightowerowie, Redwyne’owie, Lannisterowie, Arynnowie, Roycowie – jeden po drugim opowiadali się po stronie młodego króla. W stolicy Maegor zebrał siły Darklyna, Masseya, Towersa, Stauntona, Bar Emmona, Buckwella, Rosby’ego, Stokewortha, Hayforda, Harte, Burche’a, Rollingforda, Bywatera i Mallery’ego. Na cztery tysiące ludzi tylko 400 było rycerzami. Wielu dostrzegało niewielkie szanse na zwycięstwo – podczas narady wojennej lord Hayford doradził królowi abdykację. Maegor rozkazał ściąć go, a głowę na pice zatknąć przy Żelaznym Tronie. Gdy zakończono naradę, król pozostał sam w Sali Tronowej.

Następnego dnia królowa Elinor znalazła martwego Maegora na Żelaznym Tronie. Ramiona od nadgarstków po łokcie miał przecięte przez ostrza, a jedno z nich przeszyło kark. Wielu wierzyło, że sam Tron zabił okrutnego króla. Niektórzy posądzali o mord królową Elinor, a inni mówili o człowieku, który znał sekrety twierdzy. Rządy Maegora I trwały sześć lat i sześćdziesiąt sześć dni. Spalono go na dziedzińcu Czerwonej Twierdzy, a prochy złożono u boku matki na Smoczej Skale. Dziewięć dni później w stolicy wylądowały trzy smoki niosące na grzbiecie króla Jaehaerysa i jego dwie siostry.

W 48 roku od Podboju na oczach bogów i ludzi w obecności połowy lordów Westeros Wielki Septon koronował diademem Aenysa jego syna, czternastoletniego Jaehaerysa, na króla. Jego matka rządziła przez krótki czas jako regentka, a Rogar Baratheon jako namiestnik i Obrońca Królestwa (pół roku później pobrali się). Jaeharys I sprawował władzę nad Siedmioma Królestwami przez kolejne 55 lat.